« حرف های است برای گفتن که اگر گوشی نبود نمی گوییم و حرف های است برای نگفتن حرف های که هرگز سَر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند و سرمایه ی ماورای هر کسی حرف های است که برای نگفتن دارد، حرف های که پاره های بودن آدمی اند و بیان نمی شوند مگر آنکه مخاطب خویش را بیابند ».