<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-stylesheet type="text/xsl" href="/posts/rss.xsl"?>
<rss version="2.0">
<channel>

<title>https://adalet.loxblog.com</title>
<link>https://adalet.loxblog.com</link>
<description></description>
<language>fa-ir</language>
<generator>loxblog.com</generator>
<copyright>loxblog.com</copyright>


<item>
<title>جمهوری آذربایجان</title>
<link>https://adalet.loxblog.com/جمهوری-آذربایجان</link>
<guid>https://adalet.loxblog.com/جمهوری-آذربایجان</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;
جمهوری آذربایجان
Azərbaycan Respublikası
جمهوری آذربایجان&nbsp;به&nbsp;ترکی آذربایجانی:: &nbsp;Azərbaycan Respublikası بزرگترین کشور&nbsp;قفقاز&nbsp;و در گذرگاه&nbsp;اروپا&nbsp;و&nbsp;آسیای شمال غربی و در کنار&nbsp;دریای خزر&nbsp;است. پایتخت آن&nbsp;باکو&nbsp;است. کشورهای&nbsp;ایران&nbsp;در جنوب،&nbsp;ارمنستان&nbsp;و&nbsp;ترکیه&nbsp;در غرب،گرجستان&nbsp;در شمال غربی و&nbsp;روسیه&nbsp;در شمال آذربایجان قرار دارند. همچنین این کشور دارای مرز آبی با کشورهای ترکمنستان&nbsp;و&nbsp;قزاقستان&nbsp;در کنارة&nbsp;دریای خزر&nbsp;است. جمعیت آذربایجان در سال ۲۰۱۲ حدود ۹٫۱۲۵ میلیون نفر بوده است. تولید ناخالص داخلی&nbsp;آن در سال ۲۰۱۶ معادل ۳۵ میلیارد دلار (بر اساس ارزش اسمی) بوده&zwnj;است که تولید ناخالص سرانه اهالی کشور را معادل ۳۷۵۹ دلار می&zwnj;کند.


این سرزمین تا حدود دویست سال پیش جزو خاک ایران بود ولی در جنگ ایران و روسیه، طی قراردادهای گلستان و ترکمنچای به روسیه ملحق شد. آذربایجان دارای&nbsp;میراث فرهنگی&nbsp;باستانی و تاریخی است و اولین کشور با اکثریت مسلمان است که دارای&nbsp;اپرا&nbsp;و&nbsp;تئاتر&nbsp;شده &zwnj;است.&nbsp;جمهوری دمکراتیک آذربایجان&nbsp;که در ۲۸ می ۱۹۱۸ تأسیس شد، در ۱۹۲۰ به&nbsp;اتحاد شوروی&nbsp;ضمیمه شد. آذربایجان در ۱۹۹۱ استقلال خود را بازیافت. اندکی بعد، در جریان&nbsp;جنگ قره باغ&nbsp;کوهستانی، همسایه &zwnj;اش&nbsp;ارمنستان&nbsp;قره باغ کوهستانی، مناطق پیرامون آن و مناطق درونی کرکی،&nbsp;یوخاری اسکیپارا،&nbsp;برخودارلی&nbsp;و سفولو را اشغال کرد. جمهوری قره&zwnj;باغ&nbsp;که در قره باغ ظهور کرد هنوز وجود دارد و هیچ کشوری آن را به رسمیت نشناخته و به &zwnj;طور&nbsp;دوژوره&nbsp;هنوز بخشی از آذربایجان شمرده می&zwnj;شود گرچه به&zwnj;طور&nbsp;دوفاکتو&nbsp;پس از جنگ کشور مستقلی بوده &zwnj;است.
جمهوری خودمختار نخجوان&nbsp;که از خاک اصلی جمهوری آذربایجان جدا مانده و استان خودمختار&nbsp;قره&zwnj;باغ&nbsp;کوهستانی نیز واحدهای فدرال جمهوری آذربایجان هستند. ناحیه قره&zwnj;باغ و هفت بخش پیرامون آن واقع در جنوب غربی جمهوری آذربایجان در جریان&nbsp;جنگ قره &zwnj;باغ&nbsp;به اشغال نیروهای ارمنستان درآمده&zwnj;است. نوع حکومت جمهوری آذربایجان،&nbsp;جمهوری پارلمانی&nbsp;چند حزبی با یک&nbsp;مجلس قانون&zwnj;گذاری&nbsp;است. این جمهوری&nbsp;سکولار&nbsp;بوده و از سال ۲۰۰۱ به عضویت شورای&nbsp;اروپا&nbsp;درآمده &zwnj;است. 95&nbsp;درصد جمعیت جمهوری آذربایجان مسلمان هستند. ۸۵ درصد جمعیت مسلمان جمهوری آذربایجان&nbsp;شیعه&nbsp;و ۱۵ درصد بقیه&nbsp;سنی&nbsp;هستند.&nbsp;زبان رسمی&nbsp;کشور&nbsp;ترکی آذربایجانی می &zwnj;باشد. در کنار زبان ترکی آذربایجانی، زبان&zwnj; های&nbsp;روسی،&nbsp;لزگی،&nbsp;تالشی،&nbsp;کردی&nbsp;و&nbsp;تاتی&nbsp;نیز صحبت می &zwnj;شود. ترکی آذربایجانی از نظر تقسیمات زبانی، جزئی از دسته ترکی جنوب باختری یا&nbsp;ترکی اوغوز&nbsp;می &zwnj;باشد. ترکی آذربایجانی،&nbsp;ترکی استانبولی&nbsp;و&nbsp;ترکمنی&nbsp;در گروه ترکی جنوب باختری (اوغوز) قرار می&zwnj;گیرند.]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:54 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>قره باغ - Karabag</title>
<link>https://adalet.loxblog.com/قره-باغ---karabag</link>
<guid>https://adalet.loxblog.com/قره-باغ---karabag</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;
قراباغ Garabag 
قره&zwnj;باغ&nbsp;یا&nbsp;قراباغ&nbsp;به&nbsp;ترکی آذربایجانی:&nbsp;(Qarabağ) &nbsp;یکی از تقسیمات سیاسی&nbsp;ایران&nbsp;از دوره&nbsp;صفویه&nbsp;به این سو بود که پس از عهدنامه گلستان&nbsp;به&nbsp;روسیه تزاری&nbsp;واگذار شد. تا ۱۸۴۰ میلادی این منطقه همچنان با عنوان ایالت قره&zwnj;باغ شناخته می&zwnj;شد اما پس از آن به بخش شوشا تغییر نام یافت، در&nbsp;اتحاد جماهیر شوروی&nbsp;بخش&zwnj;هایی از آن به&nbsp;جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی پیوست،&nbsp;بخش زنگه &zwnj;زور&nbsp;به&nbsp;جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی&nbsp;واگذار شد. و پس از اشغال این منطقه توسط واحدهایی از ارتش شوروی در معیت نیروهای ارمنستان بخش کوهستانی&zwnj;اش که قسمتی از ساکنان آن را&nbsp;ارامنه&nbsp;تشکیل می&zwnj;دادند با عنوان&nbsp;منطقه خودمختار قره&zwnj; باغ کوهستانی&nbsp;اعلام استقلال کرد. 

&nbsp;
قراباغ Garabag 
قره&zwnj;باغ&nbsp;یا&nbsp;قراباغ&nbsp;به&nbsp;ترکی آذربایجانی:&nbsp;(Qarabağ) &nbsp;یکی از تقسیمات سیاسی&nbsp;ایران&nbsp;از دوره&nbsp;صفویه&nbsp;به این سو بود که پس از عهدنامه گلستان&nbsp;به&nbsp;روسیه تزاری&nbsp;واگذار شد. تا ۱۸۴۰ میلادی این منطقه همچنان با عنوان ایالت قره&zwnj;باغ شناخته می&zwnj;شد اما پس از آن به بخش شوشا تغییر نام یافت، در&nbsp;اتحاد جماهیر شوروی&nbsp;بخش&zwnj;هایی از آن به&nbsp;جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی پیوست،&nbsp;بخش زنگه &zwnj;زور&nbsp;به&nbsp;جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی&nbsp;واگذار شد. و پس از اشغال این منطقه توسط واحدهایی از ارتش شوروی در معیت نیروهای ارمنستان بخش کوهستانی&zwnj;اش که قسمتی از ساکنان آن را&nbsp;ارامنه&nbsp;تشکیل می&zwnj;دادند با عنوان&nbsp;منطقه خودمختار قره&zwnj; باغ کوهستانی&nbsp;اعلام استقلال کرد. 
ریشه شناسی
نام قره &zwnj;باغ از دو کلمه ترکی قره و فارسی&nbsp;باغ به معنی باغ سیاه یا باغ بزرگ بوجود آمده &zwnj;است. این نام اولین بار در منابع گرجی و ایرانی در قرن سیزده و چهارده میلادی آمده &zwnj;است. نام آرتساخ در&nbsp;سنگ &zwnj;نبشته &zwnj;های&nbsp;اورارتو&nbsp;دوران پادشاهی &laquo;آیرارات&raquo;، (اوشاکان) کنونی به صورت &zwnj;های &laquo;آرداخونی&raquo; یا &laquo;اوردخینی&raquo; و &laquo;اوردخه&raquo; قید شده &zwnj;است که نام آرتساخ&nbsp;از آن مأخوذ است و سرزمینی به این نام در&nbsp;هزاره اول (پیش از میلاد) &nbsp;جزو&nbsp;پادشاهی آیرارات&nbsp;و سپس یرواندیان دودمان اروندی قرار داشت. استرابون&nbsp;در (کتاب جغرافیای) خود قسمت سمت راست&nbsp;رود کورا&nbsp;محل کنونی (قره باغ) را با نام &laquo;ارخیستینا&raquo; (Orkhistene) به عنوان یک ایالت &laquo;هایک بزرگ&raquo; (ارمنستان بزرگ) - (ارمنستان&nbsp;= هایاستان) دانسته که به خاطر سوارکارانش شهرت داشته &zwnj;است.
تاریخچه 
در دوره&nbsp;صفویه&nbsp;قره&zwnj;باغ به مرکزیت&nbsp;گنجه&nbsp;یکی از&nbsp;بیگلربیگی &zwnj;های&nbsp;ایران بود. مقام بیگلربیگی که در قرن دهم به&zwnj; طور موروثی به سران ایلات چادرنشین&nbsp;قزلباش&nbsp;می &zwnj;رسید، در قره&zwnj;باغ در اختیار یکی از شاخه&zwnj; های&nbsp;ایل قاجار&nbsp;بود. در این دوره&nbsp;محال خمسه ارامنه شامل&nbsp;دیزاق،&nbsp;ورنده،&nbsp;خاچین،&nbsp;چله &zwnj;برد&nbsp;و&nbsp;طالش&nbsp;و همچنین&nbsp;برکشاط&nbsp;و خان&zwnj; های&nbsp;ایل جوانشیر&nbsp;و&nbsp;اتوزیکی&nbsp;تابع این بیگلربیگی بودند. در سال ۱۱۵۶ هجری قمری، ملک یکن ضابط محال خمسه ارامنه از بیگلربیگی &zwnj;های گنجه و&nbsp;تفلیس، به خاطر گرفتن چریک از ارامنه به نادرشاه افشار&nbsp;شکایت کرد، نادر نیز طی فرمانی مطالبه چریک از محال خمسه ارامنه را منع کرد بعدتر نیز به گفته عباس &zwnj;قلی&zwnj;آقا باکیاخانوف &laquo;حکام گنجه و قراباغ نیز به لقب&nbsp;زیاد اوغلی قاجار&nbsp;از&nbsp;پل خدا آفرین&nbsp;تا قریه شولاور گرجستان بالاتر از پل سنق حکمرانی می&zwnj;نموده&zwnj;اند. چون در شورای کبرای مغان به سلطنت نادر شاه رضا نداده و در طلب استقرار دولت صفویه بودند، نادرشاه نیز بعد از تمکن بر سریر سلطنت ایران به مقام کسر حشمت و اقتدار ایشان برآمده بسیاری از اهالی قراباغ را به خراسان کوچانده ملکان برگشاط و خمسه را از تحت اختیار ایشان به در کرده و به سردار آذربایجان سپرد&raquo; در سال ۱۱۶۱ هجری شمسی،&nbsp;پناه &zwnj;خان جوانشیر&nbsp;مشهور به پناه علی &zwnj;بیگ سارو جلوی جوانشیر از&nbsp;عادل&zwnj; شاه افشار&nbsp;لقب خانی گرفت و به حکومت قره &zwnj;باغ منصوب شد. وی در زمان&nbsp;شاه&zwnj; عباس دوم&nbsp;از&nbsp;ترکستان&nbsp;به قره&zwnj;باغ آمده &zwnj;بود و در زمان نادرشاه&nbsp;جارچی &zwnj;باشی&nbsp;بود اما بعدتر مورد خشم نادر قرار گرفته بود و از ترس وی به کوهستان&zwnj; های قره &zwnj;باغ گریخته &zwnj;بود. رسیدن به این مقام بدون همکاری ارامنه ممکن نمی&zwnj;شد، پناه&zwnj; خان در این راه با ملک شاه نظربیگ حاکم ورنده متحد شد و وی را به حکومت خاچین گمارد و به همراه وی حکام دنزاق، چله&zwnj; برد و طالش را کنار زد.&nbsp;همچنین پناه&zwnj;خان به درخواست ملک &zwnj;شاه نظربیگ قلعه پناه&zwnj;آباد را ساخت که بعدها به&nbsp;شوشی&nbsp;شهرت یافت.&nbsp;پس از بی &zwnj;نتجیه &zwnj;ماندن درگیری پناه &zwnj;خان با&nbsp;فتحعلی&zwnj;خان افشار، فتحعلی&zwnj;خان که پیشنهاد صلح داده&zwnj; بود با نیرنگ&nbsp;ابراهیم&zwnj; خلیل&zwnj;خان فرزند پناه &zwnj;خان را به اسارت به ارومیه برد. پناه &zwnj;خان نیز برای نجات پسرش با لشکر&nbsp;کریم &zwnj;خان زند&nbsp;که برای سرکوب فتحعلی&zwnj; خان آمده &zwnj;بود همراه شد. پس از آن کریم &zwnj;خان پناه &zwnj;خان را با خود به شیراز برد و ابراهیم &zwnj;خلیل&zwnj; خان را به حکومت قره&zwnj; باغ منصوب کرد. تا پیش از برآمدن آقامحمدخان، ابراهیم&zwnj; خلیل&zwnj;خان نه تنها بر قره&zwnj;باغ که بر&nbsp;ایروان،&nbsp;نخجوان&nbsp;و&nbsp;گنجه&nbsp;نیز حکم راند. آقامحمدخان قاجار&nbsp;پس از نشستن بر تخت، از ابراهیم &zwnj;خلیل&zwnj;خان خواست تا از دولت مرکزی اطاعت کند، وی نیز در سال ۱۲۰۷ پسرعمویش عبدالصمدبیگ را به رسم گروگان به تهران فرستاد و ابراز اطاعت کرد. اما در جریان یکی از درگیری &zwnj;های آقامحمدخان و زندیان عبدالصمدبیگ فراری ناموفق انجام داد و به همین دلیل نیز به دست شاه قاجار کشته &zwnj;شد. این مسئله و اینکه ابراهیم&zwnj;خلیل &zwnj;خان آقامحمدخان را همانند بسیاری از دیگر رقبایش می &zwnj;دید به تیرگی روابط این دو انجامید. در سال ۱۲۰۹ آقامحمدخان به قصد تسخیر قره&zwnj;باغ از ارس گذشت، در محاصره قلعه شوشی&nbsp;جواد خان قاجار&nbsp;و&nbsp;ملیک مجنون چله&zwnj; بردی&nbsp;و نیروهای ارمنی وی را همراهی می&zwnj;کردند. به علت نداشتن توپ&zwnj; های قلعه&zwnj;کوب، خان قاجار نتوانست قلعه را فتح کند و به پیشنهاد ملیک مجنون به تفلیس لشکرکشی کرد. با فتح تفلیس و متواری شدن اراکلی&zwnj;خان، دیگر خان&zwnj; های قفقاز اظهار اطاعت کردند، آقامحمدخان که در پی تسلیم ابراهیم خلیل&zwnj;خان بود در نهم ذیحجه سال ۱۲۱۱ عازم شوشی شد، ابراهیم خلیل&zwnj;خان نیز از ترس به&nbsp;داغستان&nbsp;گریخت، در همان زمان آقامحمدخان در کنار قلعه شوشی به قتل رسید. با شنیدن این خبر ابراهیم&zwnj;خلیل&zwnj;خان به شوشی بازگشت و قدرتی بیش از پیش یافت.&nbsp;ابراهیم&zwnj; خلیل&zwnj;خان جنازه آقامحمدخان را با احترام در شوشی دفن کرد و منتظر دستور از تهران ماند. با برتخت نشستن&nbsp;فتحعلی&zwnj;شاه&nbsp;خان سیاستی دوگانه را در پیش گرفت. از سویی اطاعت خود از دربار تهران را نشان می&zwnj;داد به گونه&zwnj;ای که پسرش&nbsp;ابولفتح&zwnj;خان&nbsp;را به نزد شاه ایران فرستاد و دخترش آغابگم معروف به&nbsp;آغاباجی&nbsp;را نیز به عقد او درآورد دوباره به خانی قراباغ رسید، از سوی دیگر استقلال خویش و توافق بر قدرت&zwnj; های همجوار را با رابطه حسنه با روسیه حفظ می&zwnj;کرد. با ورود ژنرال&nbsp;پاول سیسیانوف&nbsp;به قفقاز، ابراهیم&zwnj;خلیل&zwnj;خان رسماً به اطاعت روس&zwnj;ها درآمد و قره&zwnj;باغ را به روس&zwnj;ها واگذار کرد.&nbsp;در سال ۱۲۱۸ سیسیانوف پس از سه روز محاصره گنجه را گشود، در این درگیری جوادخان زیاد اوغلی قاجار، آخرین خان گنجه و ملیک مجنون چله&zwnj; بردی کشته &zwnj;شدند. ملیک مجنون پیشتر بر اثر فشارهای ابراهیم&zwnj; خلیل&zwnj;خان، به همراه هزار خانواده ارمنی به گنجه پناه برده &zwnj;بود و جوادخان ایشان را در&nbsp;محله شامشاری&nbsp;اسکان داده&zwnj; بود و ملیک را مسئول ارامنه کرده&zwnj; بود. عباس میرزا&nbsp;ولیعهد ایران پس از آگاهی از پیمان روس&zwnj; ها و ابراهیم&zwnj; خلیل&zwnj;خان برای سرکوب وی از&nbsp;آذربایجان&nbsp;به قره&zwnj;باغ لشکر کشید و توانست در دو نبرد نیروهای خان را که روس&zwnj;ها نیز همراهی&zwnj;اش می&zwnj;کردند شکست دهد. در سال ۱۲۲۰ خان سیسیانوف را به قلعه شوشی راه&zwnj; داد و فرمانده روس اختیار قلعه را به دست گرفت. خان که از این شرایط ناراضی بود به عباس&zwnj;میرزا نامه نوشت و شفاعت خود را نزد شاه خواستار شد. اما در سال ۱۲۲۲ روس&zwnj;ها که توسط نوه خان،&nbsp;جعفرقلی&zwnj;خان&nbsp;از ارتباط وی با ایران آگاه شده &zwnj;بودند شبانه او و ۳۱ تن از بستگان &zwnj;اش از جمله دختر و همسرش را به قتل رساندند.&nbsp;پس از قتل ابراهیم&zwnj;خلیل&zwnj;خان، روس&zwnj;ها نه تنها قره&zwnj;باغ را به جعفرقلی&zwnj;خان نسپردند بلکه قصد تبعید وی به سیبری را داشتند، خان نیز که از دست روس&zwnj; ها گریخته بود به همراه ایل&nbsp;جبرائیل&zwnj;لو&nbsp;به ایران آمد و عباس&zwnj;میرزا وی را حاکم&nbsp;قراجه &zwnj;داغ&nbsp;کرد. پس از&nbsp;دوره دوم جنگ&zwnj;های ایران و روسیه&nbsp;در ربیع&zwnj;الاول سال ۱۲۴۲&nbsp;مهدی &zwnj;قلی&zwnj;خان یکی از فرزندان ابراهیم&zwnj;خلیل&zwnj;خان به دستور حکومت ایران، ایلات قره&zwnj; باغ را به سوی قراجه &zwnj;داغ کوچ داد.&nbsp; 
ایالت قره باغ 
پس از انعقاد قرارداد&nbsp;گلستان&nbsp;و&nbsp;ترکمانچای&nbsp;روسها اقدام به کوچاندن ارامنه ایران به منطقه تحت تسلط خود شدند و ایالات مسلمان نشین ایروان و قره باغ را برای اسکان ارامنه تازه &zwnj;وارد در نظر گرفتند. پس از جنگهای عثمانی و روسیه ارامنه مناطق شرقی&nbsp;امپراطوری عثمانی&nbsp;که همراه روسها علیه&nbsp;عثمانیها&nbsp;وارد جنگ شده و پیروزیهایی بدست آورده بودند پس از عقب &zwnj;نشینی روسها مجبور مهاجرت به داخل مرزهای&nbsp;روسیه&nbsp;شده و ترکیب جمعیتی خان نشین&nbsp;ایروان&nbsp;و قره باغ را به نفع ارامنه تغییر دادند. 
جمعیت شناسی 
آدری آلتستادت&nbsp;در کتاب خود با عنوان&nbsp;ترکان آذربایجان: قدرت و هویت زیر فرمان روسها ادعا می&zwnj;کند که پس از جدایی این ناحیه از ایران بیشتر جمعیت آن را آذربایجانی&zwnj;ها تشکیل می&zwnj;دادند بطوریکه در سال ۱۸۳۲ میلادی ۶۴٫۸٪ از مردم قره باغ را آذربایجانیها تشکیل می&zwnj;دادند. و بعدها سیاست روسها مبنی بر اسکان ارامنه در مناطق مسلمان نشین موجب دگرگونی ترکیب جمعیتی این ناحیه شد بطوریکه از جمعیت ۱۹۲۰۰۰ نفری قره باغ در سال ۱۹۸۸ میلادی ۷۶٪ آنان را ارامنه&nbsp;و ۲۳٪ را&nbsp;آذربایجانی &zwnj;ها&nbsp;و بقیه را&nbsp;روسها&nbsp;و&nbsp;کردها&nbsp;تشکیل می &zwnj;داده&zwnj; اند. اما پروفسور جورج بورنوتیان؛ آدری آلتستادت را متهم به تحریف می&zwnj;کند و می&zwnj;گوید که آماری که آلتستادت بکار برده&zwnj;است، در رابطه استان قره باغ در زمان حکومت روسها است و نه قره باغ کوهستانی (یا همان نگورنو قره باغ) فعلی امروز. در همان آمار روسها، جمعیت ارمنیان متمرکز در ۳۸٪ مساحت قره باغ ولی بطور فشرده تقریباً در یک ناحیه قره باغ کوهستانی می &zwnj;بود، و بنابراین، اکثریت مطلق قره باغ کوهستانی ارمنی- نشین بوده &zwnj;است. نهایتاً در میان جنگ قره باغ همة اهالی&nbsp;آذربایجانی &zwnj;ها&nbsp;منطقه آواره و به جمهوری آذربایجان پناهنده شدند.
تغییرات جمعیتی
توأم با دشمنی شکل گرفته بین روس&zwnj;ها و قاجاریان، سیاست&zwnj; های دولت تزاری روسیه در راستای حمایت از جمعیت مسیحیان خارج از قلمرو روسیه قرار گرفته بود که موجب جلب توجه هرچه بیشتر ارامنه به سوی روسیه شد. حتی قبل از جنگ&zwnj; های ایران و روس در سال ۱۷۹۳ ارامنه با ارسال نامه و گسیل هیئت از روسیه تقاضای کمک کردند و در زمان کاترین کبیر فرمانی باری اعطای تسهیلات برای مهاجرت ارامنه به قفقاز صادر شد. در عوض محبت روس &zwnj;ها نسبت به ارامنه سراسقف ارمنی ار. گیوتینسکی در ۲۲ می ۱۷۹۶ از ارامنة دربند خواست که دلاوری خود را نزد روس&zwnj; ها اثبات و خود را از تسلط مسلمانان آزاد سازند. ریمسکی کویساکوف، ژنرال ارتش روسیه ضمن تقدیر از تلاش&zwnj; های سر اسقف اظهار امیدواری می&zwnj;کند که ارامنه تدارکات ارتش روسیه را به رود کر بیاورند. نقشی که ارامنه در پیشروی روس &zwnj;ها به گنجه داشتند نیز بسیار مهم بوده &zwnj;است.&nbsp;در این زمینه سویتوخوفسکی به نامه &zwnj;ای اشاره می&zwnj;کند که در آن ورتسف - داشکف به نیکلای دوم امپراتور روسیه در مورد خدمات ارامنه می&zwnj;نویسد:&nbsp;خط مشی روسیه از زمان پطر کبیر مبتنی بر حسن نیت با ارامنه بوده &zwnj;است که ایشان نیز با کمک&zwnj; های همه &zwnj;جانبه خود در طول جنگ &zwnj;ها آن را جبران کرده&zwnj;اند. ارامنه بعد از افتادن قفقاز به دست روسیه به ایفای نقش خود ادامه داده و در راستای سیاست &zwnj;های روسیه تزاری در دوره&zwnj; های مختلف در مناطق مسلمان نشین سکنی یافتند. در بیانیه&zwnj;ای که لازاروف در حین جنگ&zwnj; های ۱۸۲۸&ndash;۱۸۲۹ روس و عثمانی خطاب به ارامنه ایران و عثمانی صادر کرده &zwnj;است آن &zwnj;ها را به زندگی توأم با امنیت و سعادت در محال &zwnj;های ایروان، نخجوان و قره باغ و در اختیار داشتن مزارع حاصلخیز و معافیت از مالیات &zwnj;ها وعده می&zwnj;دهد.&nbsp;در عهده نامه&zwnj; هایی مانند گلستان و ترکمانچای نیز در جهت تسهیل مهاجرت ارامنه به قفقاز موادی گنجانده شده بود که در عهدنامه ادرنه در سال ۱۸۲۹ که یکسال بعد از ترکمانچای و بین روسیه و عثمانی منقعد شد، نیز چنین مواردی تکرار شد. در این زمان تنها مشکل پذیرش مهاجرین از طرف ساکنین بود که در برخی اسناد وجود نگرانی در بین روس &zwnj;ها را تأیید می &zwnj;کند. در قسمتی از نامه گریبادوف به پاسکویچ فرماندار قفقاز در طی همین جنگ نوشته &zwnj;است که: ما باید مسلمانان را قانع سازیم که این وضع موقتی است و باید ترس آنها را از اینکه ارامنه ممکن است زمین&zwnj; هایی را که در آن اسکان داده شده&zwnj; اند برای همیشه تصاحب کنند، از بین ببریم. همراه با تضعیف نفوذ قاجار در قفقاز مهاجرت مسلمانان به سمت قسمت&zwnj; های خارج از قلمرویی که تحت نفوذ تزارها قرار گرفته بود، شروع شده بود که یکی از این بخش&zwnj; ها قره باغ بود. در زمان جنگ&zwnj; های دوم ایران و روس عباس میرزا ایلاتی را از قره باغ به داخل ایران کوچانید. باکیخانوف در این زمینه می&zwnj;نویسد: نایب السلطنه عزیمت قراباغ کرده جمعی را به سرکردگی امیرخان قاجار و به اتفاق جعفر قلی آقا به کوچانیدن جبرئیللو و سایر ایلات قراباغ مأمور.&nbsp;همچنین در سال ۱۸۱۶ میلادی و در میانه جنگ ایران روس ۴ هزار خانوار مسلمان به همراه ابوالفتح آقا، پسر ابراهیم خلیل خان، قره باغ را ترک کردند. اولین منبع رسمی دربارة جمعیت قره باغ مربوط به سرشماری ۱۸۰۵ است جمعیت آن ده هزار خانوار نفر ذکر شده &zwnj;است. در سال ۱۸۰۸ در نتیجه جنگ ایران و روس جمعیت قره باغ به ۷ هزار و ۷۴۷ خانوار کاهش می &zwnj;یابد و درست بعد از معاهده گلستان ۳۹۰ خانوار ارمنی در شوشا اسکان داده شدند. در سال ۱۸۲۳ از ۶۲۵ روستای قره باغ ۴۷۸ روستا مسلمان نشین گزارش شده &zwnj;است بنا به گفته رضوانی نیز حدود ۳۵ تا ۴۵ هزار ارمنی از ایران به جنوب قفقاز مهاجرت کردند. یک هیئت انگلیسی که بعد از جنگ&zwnj; های ایران و روس از شوشی دیدار کرده&zwnj; است، گزارش می&zwnj; دهد که عمده ساکنان شهر مسلمان و عموماً شیعه هستند. بنا به نوشته توماس داول ۹۰ درصد جمعیت شوشا تا همین اواخر و قبل از شروع جنگ قره باغ نیز مسلمان بوده &zwnj;است. براساس آماری که موگیلوسکی و ژنرال ارملوف در سال ۱۸۲۳ ارائه داده&zwnj;اند در ایالت قره باغ ۹۰ هزار نفر در ۶۰۰ روستا زندگی می&zwnj;کردند که ۱۵۰ تا از آن&zwnj;ها ارمنی نشین بوده&zwnj;اند. همچنین در شهر شوشی هزار و ۴۸ خانوار مسلمان و ۴۷۹ خانوار ارمنی زندگی می &zwnj;کرده&zwnj;اند. بنابه گفته امیر احمدی براساس سرشماری نفوس سال ۱۸۹۸ در قره باغ ۵۴ هزار و ۸۷۱ خانوار وجود داشت است که ۲۹ هزار و ۳۵۰ خانوار ترک بوده&zwnj;اند. به این ترتیب جمعیت ارامنة قره باغ از ۹ درصد در سال ۱۸۲۳، به ۳۵ درصد در میانه قرن نوزدهم، ۴۰ درصد در اواخر قرن نوزدهم رسیده که در پایان جنگ جهانی اول به ۷۰ درصد جمعیت قره باغ افزایش پیدا کرده &zwnj;است. بعد از آن نیز سیاست مهاجرت ارامنه منجر به این شد که نهایتاً در سال ۱۹۷۹ حدود ۷۶ درصد از جمعیت قره باغ را ارامنه تشکیل می &zwnj;دادند. این رقم در سال ۱۹۹۴ بعد از اخراج کامل ترکها از قره باغ به ۱۰۰ رسیده &zwnj;است. همچنین با وجود اینکه جمعیت خود ارمنستان در طی سال &zwnj;های جنگ و بعد از آن دائماً رو به کاهش بوده &zwnj;است، جمعیت قره باغ همواره افزایش داشته &zwnj;است. 
وضعیت فعلی 
در تقسیمات اداری&nbsp;شوروی&nbsp;بخشی از&nbsp;جمهوری آذربایجان&nbsp;بود. در سال ۱۹۸۸ نیروهای ارمنی جنگ خود را برای تصرف این زمین&zwnj; ها آغاز کردند. مدتی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، جنگ تشدید شد، و در سال ۱۹۹۴ پس از اینکه ارتش ارمنستان این بخش &zwnj;ها را به تصرف خود درآورد، جنگ با آتش &zwnj;بس تمام شد. مقامات این ناحیه خود را یک کشور مستقل می&zwnj;دانند، ولی تا امروز هیچ کشوری این جمهوری خود خوانده را به رسمیت نشناخته &zwnj;است. سازمان ملل نیز هنوز این ناحیه را بخشی از خاک جمهوری آذربایجان می&zwnj; داند و در مکالمات رسمی و غیررسمی در جهان (از جمله ایران) در هنگام نام بردن از این ناحیه یا رهبران آن، با لفظ &laquo;خودمختار&raquo; بیان می &zwnj;شود. از زمان اشغال قره باغ تاکنون، شورای امنیت سازمان ملل چهار قطعنامه صادر کرده&zwnj; است. قطعنامه ۸۲۲&nbsp;شورای امنیت سازمان ملل متحد&nbsp;که در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۹۳ طی نشست ۳۲ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ رای ممتنع تصویب شد. در این قطعنامه بر غیرقابل قبول بودن تغییر مرزهای بین&zwnj;المللی و ممنوعیت توسل به زور در تصرف سرزمین &zwnj;های دیگر کشورها تاکیده شده و در بند یک آن خواستار توقف هرچه فوری همه مخاصمات و فعالیت&zwnj; های خصمانه و بر قراری آتش &zwnj;بس دائم و همچنین خروج فوری نیروهای اشغالگر از کلبجر و سایر نقاط اشغالی جمهوری آذربایجان شده &zwnj;است.&nbsp;در&nbsp;قطعنامه ۸۵۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد&nbsp;که در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۱۹۹۳ طی نشست ۵۹ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد، بر حاکمیت و تمامیت ارضی جمهوری آذربایجان و سایر کشورهای منطقه تأکید شده&zwnj; است. در بند یک این قطعنامه، تصرف منطقه آقدام و سایر مناطقی که در آن زمان از قلمرو جمهوری آذربایجان به اشغال درآمده است، محکوم شده &zwnj;است. در بند ۳ همین قطعنامه نیز توقف فوری همه مخاصمات و عقب&zwnj; نشینی بی قید و شرط نیروهای اشغالگر از منطقه آغدام و دیگر مناطق اشغالی آذربایجان آمده&zwnj; است. در بند نهم نیز از دولت ارمنستان خواسته شده &zwnj;است که با اعمال نفوذ مؤثر بر قره باغ جهت رسیدن به توافق در اجرای قطعنامه ۸۲۲ و ۸۳۵ و پذیرش طرح پیشنهادی گروه مینسک توسط طرف ارمنی اقدام کند. قطعنامه ۸۷۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد&nbsp;که در تاریخ ۱۴ اکتبر ۱۹۹۳ طی نشست ۹۲ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد، دوباره بر قطعنامه&zwnj;های ۸۲۲ و ۸۵۳ تأکید شده &zwnj;است. در بند اول از طرفین خواسته شده &zwnj;است با گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری در اروپا برای برقراری آتش&zwnj; بس دائم و مؤثر با همکاری و مساعدت فدراسیون روسیه همکاری کنند. در بند ۱۲ آمده &zwnj;است که موضوع اشغال اراضی جمهوری آذربایجان به صورت فعال در شورای امنیت مورد بررسی قرار گیرد. 
قطعنامه ۸۸۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد&nbsp;در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۹۳ طی نشست ۳۳۱۳ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. در این قطعنامه از تشدید مخاصمات مسلحانه به عنوان نقض آتش &zwnj;بس و کاربرد نیروی نظامی در پاسخ به این نقض، به ویژه منطقه زنگیلان و هورادیز جمهوری آذربایجان ابراز نگرانی شده و بر حاکمیت و تمامیت ارضی تأکید و بر غیرقابل تغییر بودن مرزهای بین&zwnj;المللی و ممنوعیت توسل به زور جهت تصرف سرزمین دیگران تأکید شده&zwnj; است. در بند دوم از دولت ارمنستان می&zwnj;خواهد از نفوذ خود بر ارامنه قره باغ برای به دست آوردن رضایت آنان استفاده نموده و با اتکا به قطعنامه&zwnj;های ۸۲۲، ۸۵۳ و ۸۷۴ تضمین نماید که عوامل درگیر در مناقشه از عملیات استفاده ننمایند.&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
در یکی از آخرین اقدامات بین&zwnj;المللی در خصوص مناقشه قره باغ، پارلمان اروپا در&nbsp;نشست ۲۳ اکتبر&nbsp;خود در استراسبورگ به اصلاحیه قطعنامه&zwnj;ای درخصوص تقویت روابط با کشورهای عضو برنامه همسایگی شرقی و همچنین موفقیت &zwnj;ها و ناکامی &zwnj;های موجود رأی مثبت داد. در بند ۱۶&nbsp;این قطعنامه همچنین به مناقشات موجود در مناطق عضو برنامه همسایگی شرقی اشاره شده &zwnj;است و بر مشارکت فعال اتحادیه اروپا در حل مسالمت آمیز این مناقشات تأکید کرده و موضع خود را در قبال اشغال خاک یک کشور از سوی کشوری دیگر یادآور شده&zwnj; است. در متن این قطعنامه به ویژه تأکید شده، که حل مناقشه قره باغ باید براساس چهار قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل که در سال ۱۹۹۳ و براساس اصول گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا و اصول مندرج در بیانیه مشترک ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۹ در لاکویلا صورت پذیرد.
تقسیمات اداری اصلی
استان &zwnj;ها و شهرستان &zwnj;ها
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; شهر خان کندی
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; خوجالی
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; قسمت شرقی&nbsp;رایون کلبجر
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; قسمت غربی&nbsp;رایون ترتر
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; خوجه&zwnj;وند
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; شهر&nbsp;شوشا
تقسیمات اداری ارامنه 
بخش&zwnj; بندی استانی نیروهای ارمنی حاکم برای منطقه قره&zwnj;باغ (به منطقه خود می&zwnj;گویند:Արցախ، تلفظ:آرتساخ) به این شرح است: (نامهای ترکی آذربایجانی آن استان&zwnj; ها در کمانه آمده است. 
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; آسکران (شامل رایون خوجالی) 
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; هادروت (بخشی از خوجه&zwnj;وند) 
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; مارتاکرت&nbsp;(بخش&zwnj; هایی از&nbsp;کلباجار&nbsp; و تارتار)
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; مارتونی (بقیه&nbsp;خوجه&zwnj;وند)&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; شاهومیان (بخشی از&nbsp;نفتالان) 
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; شهر&nbsp;شوشی (شوشا) 
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; شهر&nbsp;استپاناکرت
Saeidi Arman]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:54 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>للبلبلللل</title>
<link>https://adalet.loxblog.com/للبلبلللل</link>
<guid>https://adalet.loxblog.com/للبلبلللل</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;
کشور گرجستان Georgia
گُرجِستان&nbsp;به&nbsp;گرجی:&nbsp;საქართველო، ساکارْتْوِلُ کشوری است در منطقة&nbsp;قفقاز&nbsp;اوراسیا. &nbsp;این کشور که در سرحد&nbsp;آسیای غربی&nbsp;واروپای شرقی&nbsp;قرار دارد، از غرب با&nbsp;دریای سیاه، از شمال با&nbsp;روسیه، از جنوب با&nbsp;ترکیه&nbsp;و&nbsp;ارمنستان، و از جنوب شرق با&nbsp;جمهوری آذربایجان&nbsp;هم&zwnj;مرز است.&nbsp;پایتخت&nbsp;و&nbsp;بزرگترین شهر&nbsp;آن&nbsp;تفلیس&nbsp;است. مساحت گرجستان ۶۹٬۷۰۰ مترکیلومربع (۲۶٬۹۱۱ مایل&zwnj;مربع) و جمعیت آن در سال ۲۰۱۶ در حدود ۳٫۷۲ میلیون نفر بوده&zwnj; است. گرجستان یک جمهوری&nbsp;متمرکز،&nbsp;نیمه &zwnj;ریاستی&nbsp;است و حکومت آن از طریق&nbsp;دموکراسی نیابتی&nbsp;انتخاب می&zwnj;شود.
گرجستان یکی از کشورهایی است که در هر دو قاره&nbsp;اروپا&nbsp;و&nbsp;آسیا&nbsp;قرار داشته و یکی از اهداف مقامات سیاسی&nbsp;تفلیس&nbsp;پایتخت گرجستان، عضویت در&nbsp;اتحادیه اروپا&nbsp;و&nbsp;ناتو&nbsp;است؛ که گرجستان در حال حاضر عضو ناظر در&nbsp;اتحادیه اروپا&nbsp;و&nbsp;ناتو&nbsp;می&zwnj;باشد. 
مردم بومی گرجستان،&nbsp;مردم گرجی&nbsp;مسیحی&nbsp;ارتدکس&nbsp;و پیرو&nbsp;کلیسای ارتدکس گرجی&nbsp;هستند. گرجی&zwnj;ها به زبان&nbsp;گرجی&nbsp;سخن می&zwnj;گویند که زبان رسمی کشور گرجستان است و با&nbsp;الفبای گرجی&nbsp;نوشته می&zwnj;شود که یکی از چهارده الفبای موجود در جهان می &zwnj;باشد.
دیرینگی زندگی انسان در گرجستان به ۱٬۸۰۰٬۰۰۰ (یک میلیون و هشتصد هزار) سال پیش می&zwnj;رسد که گروهی از انسان&zwnj; های نخستین موسوم به&nbsp;انسان گرجی&nbsp;در آن می &zwnj;زیسته&zwnj;اند. گرجستان یکی از قدیمی&zwnj;ترین کشورها و یکی از غنی&zwnj;ترین فرهنگ &zwnj;ها را داراست.
گرجستان در زمان باستان با نام&nbsp;ایبریا&nbsp;شناخته می &zwnj;شده&zwnj; است و امروزه در اکثر زبان&zwnj;ها با اشکال گوناگون واژة&nbsp;یونانی&nbsp;&quot;گِئُرْگیا&quot; Georgia &nbsp;(به معنای کشاورزی) شناخته می&zwnj;شود.
از زمان بنیان پادشاهی گرجستان باستان یا همان&nbsp;ایبریا&nbsp;توسط&nbsp;پارناواز یکم&nbsp;در سدة چهارم پیش از میلاد تا زمان&nbsp;حمله مغول&nbsp;به گرجستان در سدة ۱۳ میلادی، دورة صلح و آرامش در&nbsp;تاریخ گرجستان&nbsp;است و از&nbsp;حمله مغول&nbsp;به بعد، گرجستان تاریخی پر فراز و نشیب را با ایستادگی در برابر حملات&nbsp;ایرانیان،&nbsp;عثمانی &zwnj;ها&nbsp;و&nbsp;روس&zwnj; ها&nbsp;گذرانده که واپسین مورد آن&nbsp;حملة روسیه به گرجستان در سال ۲۰۰۸ میلادی&nbsp;است.
نقطة اوج&nbsp;تاریخ ارتباط گرجستان و ایران، دوران&nbsp;صفویه&nbsp;بوده که مهم&zwnj;ترین رویدادهای آن عبارتند از:
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ۲۳ بار حملة ارتش امپراتوری صفویان به گرجستان
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; قتل&zwnj; عام بسیاری از گرجی&zwnj;ها
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; اسارت و تبعید ۳۰۰۰۰۰ (سیصد هزار) تَن از بازماندگان گرجی&zwnj;های کشته شده به&nbsp;قزوین،&nbsp;گیلان،&nbsp;مازندران،&nbsp;گلستان،&nbsp;اصفهان&nbsp;وفارس
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; برقراری متناوب حکومت&nbsp;صفویان&nbsp;بر شرق و حکومت&nbsp;عثمانی&zwnj;ها&nbsp;بر غرب گرجستان
پس از صفویان،&nbsp;نادر شاه افشار&nbsp;به گرجستان حمله کرده و ۳۰٬۰۰۰ (سی هزار) گرجی را به&nbsp;خراسان&nbsp;تبعید کرد. آغامحمدخان قاجار نیز پس از حمله به&nbsp;تفلیس، با قتل&zwnj;عام مردم آن شهر، یکی از خونبارترین وقایع تاریخ گرجستان را رقم زد و ۱۵٬۰۰۰ گرجی را نیز به ایران کوچاند.
با امضای&nbsp;عهدنامه گرجیوسک&nbsp;در سال ۱۷۸۳، گرجستان تحت&zwnj;الحمایة&nbsp;روسیه&nbsp;شد و حدود بیست سال بعد یعنی در سال ۱۸۰۱ میلادی، روسیه، گرجستان را به عنوان یکی از فرمانداری&zwnj;های خود اعلام نمود و رژیم تزاری در گرجستان برقرار شد. در پی&nbsp;انقلاب ۱۹۱۷ امپراتوری روسیه، گرجستان، در ۲۶ مه ۱۹۱۸ اعلام استقلال کرد، اما&nbsp;ارتش سرخ&nbsp;شوروی&nbsp;در سال ۱۹۲۱ میلادی (۱۳۰۰ شمسی) به گرجستان حمله کرده و به مدت ۷۰ سال، گرجستان یکی از جمهوری &zwnj;های&nbsp;شوروی&nbsp;بود تا اینکه در سال ۱۹۹۱ میلادی (۱۳۷۰ شمسی)، مستقل شد. 
گرجستان پس از استقلال، درگیر چند مسئله قومی بسیار حاد گشت و خواسته&zwnj;های جدایی&zwnj;طلبانه موجب بروز دو منازعه جدی داخلی گردید. مناظره&nbsp;آبخازیا&nbsp;و&nbsp;اوستیای جنوبی&nbsp;و مسئله&zwnj;آفرینی&nbsp;آجاریا، عملاً دولت گرجستان را در آستانه فروپاشی و تجزیه قرارداد و برای مدتی این کشور را در زمره&nbsp;کشورهای ناکام&nbsp;مطرح کرد. در دوره پس از استقلال این جمهوری، هنوز دو منطقه آبخازیا و اوستیای جنوبی از خواسته&zwnj;های تجزیه&zwnj;طلبانه دست برنداشته و عملاً دولت گرجستان نتوانسته&zwnj;است بر این دو منطقه اعمال کنترل نماید. 
Saeidi.A]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:54 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>کشور گرجستان</title>
<link>https://adalet.loxblog.com/کشور-گرجستان-1</link>
<guid>https://adalet.loxblog.com/کشور-گرجستان-1</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;
کشور گرجستان Georgia
گُرجِستان&nbsp;به&nbsp;گرجی:&nbsp;საქართველო، ساکارْتْوِلُ کشوری است در منطقة&nbsp;قفقاز&nbsp;اوراسیا. &nbsp;این کشور که در سرحد&nbsp;آسیای غربی&nbsp;و اروپای شرقی&nbsp;قرار دارد، از غرب با&nbsp;دریای سیاه، از شمال با&nbsp;روسیه، از جنوب با&nbsp;ترکیه&nbsp;و&nbsp;ارمنستان، و از جنوب شرق با&nbsp;جمهوری آذربایجان&nbsp;هم&zwnj; مرز است.&nbsp;پایتخت&nbsp;و&nbsp;بزرگترین شهر&nbsp;آن&nbsp;تفلیس&nbsp;است. مساحت گرجستان ۶۹٬۷۰۰ مترکیلومربع (۲۶٬۹۱۱ مایل&zwnj;مربع) و جمعیت آن در سال ۲۰۱۶ در حدود ۳٫۷۲ میلیون نفر بوده&zwnj; است. گرجستان یک جمهوری&nbsp;متمرکز،&nbsp;نیمه &zwnj;ریاستی&nbsp;است و حکومت آن از طریق&nbsp;دموکراسی نیابتی&nbsp;انتخاب می&zwnj;شود.

&nbsp;
گرجستان یکی از کشورهایی است که در هر دو قاره&nbsp;اروپا&nbsp;و&nbsp;آسیا&nbsp;قرار داشته و یکی از اهداف مقامات سیاسی&nbsp;تفلیس&nbsp;پایتخت گرجستان، عضویت در&nbsp;اتحادیه اروپا&nbsp;و&nbsp;ناتو&nbsp;است؛ که گرجستان در حال حاضر عضو ناظر در&nbsp;اتحادیه اروپا&nbsp;و&nbsp;ناتو&nbsp;می&zwnj;باشد. مردم بومی گرجستان،&nbsp;مردم گرجی&nbsp;مسیحی&nbsp;ارتدکس&nbsp;و پیرو&nbsp;کلیسای ارتدکس گرجی&nbsp;هستند. گرجی&zwnj;ها به زبان&nbsp;گرجی&nbsp;سخن می&zwnj;گویند که زبان رسمی کشور گرجستان است و با&nbsp;الفبای گرجی&nbsp;نوشته می&zwnj;شود که یکی از چهارده الفبای موجود در جهان می &zwnj;باشد.&nbsp;دیرینگی زندگی انسان در گرجستان به ۱٬۸۰۰٬۰۰۰ (یک میلیون و هشتصد هزار) سال پیش می&zwnj;رسد که گروهی از انسان&zwnj; های نخستین موسوم به&nbsp;انسان گرجی&nbsp;در آن می &zwnj;زیسته&zwnj;اند. گرجستان یکی از قدیمی&zwnj;ترین کشورها و یکی از غنی&zwnj;ترین فرهنگ &zwnj;ها را داراست.&nbsp;گرجستان در زمان باستان با نام&nbsp;ایبریا&nbsp;شناخته می &zwnj;شده&zwnj; است و امروزه در اکثر زبان&zwnj;ها با اشکال گوناگون واژة&nbsp;یونانی&nbsp;&quot;گِئُرْگیا&quot; Georgia &nbsp;(به معنای کشاورزی) شناخته می&zwnj;شود.&nbsp;از زمان بنیان پادشاهی گرجستان باستان یا همان&nbsp;ایبریا&nbsp;توسط&nbsp;پارناواز یکم&nbsp;در سدة چهارم پیش از میلاد تا زمان&nbsp;حمله مغول&nbsp;به گرجستان در سدة ۱۳ میلادی، دورة صلح و آرامش در&nbsp;تاریخ گرجستان&nbsp;است و از&nbsp;حمله مغول&nbsp;به بعد، گرجستان تاریخی پر فراز و نشیب را با ایستادگی در برابر حملات&nbsp;ایرانیان،&nbsp;عثمانی &zwnj;ها&nbsp;و&nbsp;روس&zwnj; ها&nbsp;گذرانده که واپسین مورد آن&nbsp;حملة روسیه به گرجستان در سال ۲۰۰۸ میلادی&nbsp;است.
نقطة اوج&nbsp;تاریخ ارتباط گرجستان و ایران، دوران&nbsp;صفویه&nbsp;بوده که مهم&zwnj;ترین رویدادهای آن عبارتند از:
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ۲۳ بار حملة ارتش امپراتوری صفویان به گرجستان
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; قتل&zwnj; عام بسیاری از گرجی&zwnj;ها
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; اسارت و تبعید ۳۰۰۰۰۰ (سیصد هزار) تَن از بازماندگان گرجی&zwnj;های کشته شده به&nbsp;قزوین،&nbsp;گیلان،&nbsp;مازندران،&nbsp;گلستان،&nbsp;اصفهان&nbsp;وفارس
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; برقراری متناوب حکومت&nbsp;صفویان&nbsp;بر شرق و حکومت&nbsp;عثمانی&zwnj;ها&nbsp;بر غرب گرجستان
پس از صفویان،&nbsp;نادر شاه افشار&nbsp;به گرجستان حمله کرده و ۳۰٬۰۰۰ (سی هزار) گرجی را به&nbsp;خراسان&nbsp;تبعید کرد. آغامحمدخان قاجار نیز پس از حمله به&nbsp;تفلیس، با قتل&zwnj;عام مردم آن شهر، یکی از خونبارترین وقایع تاریخ گرجستان را رقم زد و ۱۵٬۰۰۰ گرجی را نیز به ایران کوچاند.
&nbsp;


با امضای&nbsp;عهدنامه گرجیوسک&nbsp;در سال ۱۷۸۳، گرجستان تحت&zwnj;الحمایة&nbsp;روسیه&nbsp;شد و حدود بیست سال بعد یعنی در سال ۱۸۰۱ میلادی، روسیه، گرجستان را به عنوان یکی از فرمانداری&zwnj;های خود اعلام نمود و رژیم تزاری در گرجستان برقرار شد. در پی&nbsp;انقلاب ۱۹۱۷ امپراتوری روسیه، گرجستان، در ۲۶ مه ۱۹۱۸ اعلام استقلال کرد، اما&nbsp;ارتش سرخ&nbsp;شوروی&nbsp;در سال ۱۹۲۱ میلادی (۱۳۰۰ شمسی) به گرجستان حمله کرده و به مدت ۷۰ سال، گرجستان یکی از جمهوری &zwnj;های&nbsp;شوروی&nbsp;بود تا اینکه در سال ۱۹۹۱ میلادی (۱۳۷۰ شمسی)، مستقل شد.&nbsp;&nbsp;گرجستان پس از استقلال، درگیر چند مسئله قومی بسیار حاد گشت و خواسته&zwnj;های جدایی&zwnj;طلبانه موجب بروز دو منازعه جدی داخلی گردید. مناظره&nbsp;آبخازیا&nbsp;و&nbsp;اوستیای جنوبی&nbsp;و مسئله&zwnj;آفرینی&nbsp;آجاریا، عملاً دولت گرجستان را در آستانه فروپاشی و تجزیه قرارداد و برای مدتی این کشور را در زمره&nbsp;کشورهای ناکام&nbsp;مطرح کرد. در دوره پس از استقلال این جمهوری، هنوز دو منطقه آبخازیا و اوستیای جنوبی از خواسته&zwnj;های تجزیه&zwnj;طلبانه دست برنداشته و عملاً دولت گرجستان نتوانسته&zwnj;است بر این دو منطقه اعمال کنترل نماید. Saeidi.A
&nbsp;]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:54 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>کشور گرجستان</title>
<link>https://adalet.loxblog.com/کشور-گرجستان</link>
<guid>https://adalet.loxblog.com/کشور-گرجستان</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;
کشور گرجستان Georgia
گُرجِستان&nbsp;به&nbsp;گرجی:&nbsp;საქართველო، ساکارْتْوِلُ کشوری است در منطقة&nbsp;قفقاز&nbsp;اوراسیا. &nbsp;این کشور که در سرحد&nbsp;آسیای غربی&nbsp;واروپای شرقی&nbsp;قرار دارد، از غرب با&nbsp;دریای سیاه، از شمال با&nbsp;روسیه، از جنوب با&nbsp;ترکیه&nbsp;و&nbsp;ارمنستان، و از جنوب شرق با&nbsp;جمهوری آذربایجان&nbsp;هم&zwnj;مرز است.&nbsp;پایتخت&nbsp;و&nbsp;بزرگترین شهر&nbsp;آن&nbsp;تفلیس&nbsp;است. مساحت گرجستان ۶۹٬۷۰۰ مترکیلومربع (۲۶٬۹۱۱ مایل&zwnj;مربع) و جمعیت آن در سال ۲۰۱۶ در حدود ۳٫۷۲ میلیون نفر بوده&zwnj; است. گرجستان یک جمهوری&nbsp;متمرکز،&nbsp;نیمه &zwnj;ریاستی&nbsp;است و حکومت آن از طریق&nbsp;دموکراسی نیابتی&nbsp;انتخاب می&zwnj;شود.
گرجستان یکی از کشورهایی است که در هر دو قاره&nbsp;اروپا&nbsp;و&nbsp;آسیا&nbsp;قرار داشته و یکی از اهداف مقامات سیاسی&nbsp;تفلیس&nbsp;پایتخت گرجستان، عضویت در&nbsp;اتحادیه اروپا&nbsp;و&nbsp;ناتو&nbsp;است؛ که گرجستان در حال حاضر عضو ناظر در&nbsp;اتحادیه اروپا&nbsp;و&nbsp;ناتو&nbsp;می&zwnj;باشد. 
مردم بومی گرجستان،&nbsp;مردم گرجی&nbsp;مسیحی&nbsp;ارتدکس&nbsp;و پیرو&nbsp;کلیسای ارتدکس گرجی&nbsp;هستند. گرجی&zwnj;ها به زبان&nbsp;گرجی&nbsp;سخن می&zwnj;گویند که زبان رسمی کشور گرجستان است و با&nbsp;الفبای گرجی&nbsp;نوشته می&zwnj;شود که یکی از چهارده الفبای موجود در جهان می &zwnj;باشد.
دیرینگی زندگی انسان در گرجستان به ۱٬۸۰۰٬۰۰۰ (یک میلیون و هشتصد هزار) سال پیش می&zwnj;رسد که گروهی از انسان&zwnj; های نخستین موسوم به&nbsp;انسان گرجی&nbsp;در آن می &zwnj;زیسته&zwnj;اند. گرجستان یکی از قدیمی&zwnj;ترین کشورها و یکی از غنی&zwnj;ترین فرهنگ &zwnj;ها را داراست.
گرجستان در زمان باستان با نام&nbsp;ایبریا&nbsp;شناخته می &zwnj;شده&zwnj; است و امروزه در اکثر زبان&zwnj;ها با اشکال گوناگون واژة&nbsp;یونانی&nbsp;&quot;گِئُرْگیا&quot; Georgia &nbsp;(به معنای کشاورزی) شناخته می&zwnj;شود.
از زمان بنیان پادشاهی گرجستان باستان یا همان&nbsp;ایبریا&nbsp;توسط&nbsp;پارناواز یکم&nbsp;در سدة چهارم پیش از میلاد تا زمان&nbsp;حمله مغول&nbsp;به گرجستان در سدة ۱۳ میلادی، دورة صلح و آرامش در&nbsp;تاریخ گرجستان&nbsp;است و از&nbsp;حمله مغول&nbsp;به بعد، گرجستان تاریخی پر فراز و نشیب را با ایستادگی در برابر حملات&nbsp;ایرانیان،&nbsp;عثمانی &zwnj;ها&nbsp;و&nbsp;روس&zwnj; ها&nbsp;گذرانده که واپسین مورد آن&nbsp;حملة روسیه به گرجستان در سال ۲۰۰۸ میلادی&nbsp;است.
نقطة اوج&nbsp;تاریخ ارتباط گرجستان و ایران، دوران&nbsp;صفویه&nbsp;بوده که مهم&zwnj;ترین رویدادهای آن عبارتند از:
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ۲۳ بار حملة ارتش امپراتوری صفویان به گرجستان
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; قتل&zwnj; عام بسیاری از گرجی&zwnj;ها
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; اسارت و تبعید ۳۰۰۰۰۰ (سیصد هزار) تَن از بازماندگان گرجی&zwnj;های کشته شده به&nbsp;قزوین،&nbsp;گیلان،&nbsp;مازندران،&nbsp;گلستان،&nbsp;اصفهان&nbsp;وفارس
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; برقراری متناوب حکومت&nbsp;صفویان&nbsp;بر شرق و حکومت&nbsp;عثمانی&zwnj;ها&nbsp;بر غرب گرجستان
پس از صفویان،&nbsp;نادر شاه افشار&nbsp;به گرجستان حمله کرده و ۳۰٬۰۰۰ (سی هزار) گرجی را به&nbsp;خراسان&nbsp;تبعید کرد. آغامحمدخان قاجار نیز پس از حمله به&nbsp;تفلیس، با قتل&zwnj;عام مردم آن شهر، یکی از خونبارترین وقایع تاریخ گرجستان را رقم زد و ۱۵٬۰۰۰ گرجی را نیز به ایران کوچاند.
با امضای&nbsp;عهدنامه گرجیوسک&nbsp;در سال ۱۷۸۳، گرجستان تحت&zwnj;الحمایة&nbsp;روسیه&nbsp;شد و حدود بیست سال بعد یعنی در سال ۱۸۰۱ میلادی، روسیه، گرجستان را به عنوان یکی از فرمانداری&zwnj;های خود اعلام نمود و رژیم تزاری در گرجستان برقرار شد. در پی&nbsp;انقلاب ۱۹۱۷ امپراتوری روسیه، گرجستان، در ۲۶ مه ۱۹۱۸ اعلام استقلال کرد، اما&nbsp;ارتش سرخ&nbsp;شوروی&nbsp;در سال ۱۹۲۱ میلادی (۱۳۰۰ شمسی) به گرجستان حمله کرده و به مدت ۷۰ سال، گرجستان یکی از جمهوری &zwnj;های&nbsp;شوروی&nbsp;بود تا اینکه در سال ۱۹۹۱ میلادی (۱۳۷۰ شمسی)، مستقل شد. 
&nbsp;
 
&nbsp;
 
&nbsp;

گرجستان پس از استقلال، درگیر چند مسئله قومی بسیار حاد گشت و خواسته&zwnj;های جدایی&zwnj;طلبانه موجب بروز دو منازعه جدی داخلی گردید. مناظره&nbsp;آبخازیا&nbsp;و&nbsp;اوستیای جنوبی&nbsp;و مسئله&zwnj;آفرینی&nbsp;آجاریا، عملاً دولت گرجستان را در آستانه فروپاشی و تجزیه قرارداد و برای مدتی این کشور را در زمره&nbsp;کشورهای ناکام&nbsp;مطرح کرد. در دوره پس از استقلال این جمهوری، هنوز دو منطقه آبخازیا و اوستیای جنوبی از خواسته&zwnj;های تجزیه&zwnj;طلبانه دست برنداشته و عملاً دولت گرجستان نتوانسته&zwnj;است بر این دو منطقه اعمال کنترل نماید.

&nbsp;
&nbsp;
 
Saeidi.A&nbsp;]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:54 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>دانلود و استخراج بیت کویی</title>
<link>https://adalet.loxblog.com/دانلود-و-استخراج-بیت-کویی</link>
<guid>https://adalet.loxblog.com/دانلود-و-استخراج-بیت-کویی</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:54 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>bitcoin</title>
<link>https://adalet.loxblog.com/bitcoin-1</link>
<guid>https://adalet.loxblog.com/bitcoin-1</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:54 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>لینک دانلود بیت کوین</title>
<link>https://adalet.loxblog.com/لینک-دانلود-بیت-کوین</link>
<guid>https://adalet.loxblog.com/لینک-دانلود-بیت-کوین</guid>

<description><![CDATA[
بدون ادامه مطلب]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:54 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>Bitcoin</title>
<link>https://adalet.loxblog.com/bitcoin</link>
<guid>https://adalet.loxblog.com/bitcoin</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:54 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>بیت کوین</title>
<link>https://adalet.loxblog.com/بیت-کوین</link>
<guid>https://adalet.loxblog.com/بیت-کوین</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;
بیت کوین Bitcoin


&nbsp;
بیتکوین به&nbsp;انگلیسی:&nbsp;(Bitcoin) &nbsp;یک&nbsp;ارز رمز&nbsp;و&nbsp;نظام پرداخت&nbsp;جهانی&nbsp;با کارکردهای مشابه&nbsp;پول بی&zwnj;پشتوانه&nbsp;است، ولی از نظر حقوقی هیچ کشوری آن را به عنوان&nbsp;پول قانونی&nbsp;به رسمیت نشناخته &zwnj;است.&nbsp;از نظر فنی بیت&zwnj;کوین نخستین&nbsp;پول دیجیتال&nbsp;غیرمتمرکز است. چرا که بدون بانک مرکزی&nbsp;یا مسئول مرکزی کار می&zwnj;کند.&nbsp;این شبکه&nbsp;همتا به&zwnj; همتا&nbsp;است و تراکنش&zwnj;ها، مستقیماً و بدون واسطه بین کاربران انجام می&zwnj;شود.&nbsp;گره&zwnj; ها&nbsp;با استفاده از فناوری&nbsp;رمزنگاری &nbsp;(Cryptography)، این تراکنش &zwnj;ها را بازبینی کرده و در یک&nbsp;دفتر کل توزیع&zwnj; شده&nbsp;همگانی که به آن زنجیره بلوکی گفته می&zwnj;شود ضبط می&zwnj;کنند. بیت&zwnj;کوین را شخص یا گروهی از اشخاص ناشناس تحت نام&nbsp;ساتوشی ناکاموتو&nbsp;اختراع&nbsp;و در سال ۲۰۰۹ به عنوان یک&nbsp;نرم&zwnj;افزار متن &zwnj;باز&nbsp;عرضه کردند.&nbsp;در چندسال گذشته ارزش بیت&zwnj;کوین در بازارهای جهانی از چند صدم&nbsp;دلار آمریکا&nbsp;به چندهزار دلار افزایش یافته&zwnj;است. شمار شرکت &zwnj;های خدماتی و تاجرانی که بیت&zwnj;کوین می&zwnj;پذیرند نیز در حال افزایش است.&nbsp;هیچ&zwnj;کس مالک شبکه بیت&zwnj;کوین نیست و مانند ایمیل، این کاربران بیت&zwnj;کوین هستند که آن را کنترل می&zwnj;کنند. کاربردهای بیت&zwnj;کوین در هیچ&zwnj;کدام از دیگر سیستم &zwnj;های پرداخت دیگر یافتنی نیست.
&nbsp;
بیت کوین Bitcoin
&nbsp;بیت&zwnj;کوین به&nbsp;انگلیسی:&nbsp;(Bitcoin) &nbsp;یک&nbsp;ارز رمز&nbsp;و&nbsp;نظام پرداخت&nbsp;جهانی&nbsp;با کارکردهای مشابه&nbsp;پول بی&zwnj;پشتوانه&nbsp;است، ولی از نظر حقوقی هیچ کشوری آن را به عنوان&nbsp;پول قانونی&nbsp;به رسمیت نشناخته &zwnj;است.&nbsp;از نظر فنی بیت&zwnj;کوین نخستین&nbsp;پول دیجیتال&nbsp;غیرمتمرکز است. چرا که بدون بانک مرکزی&nbsp;یا مسئول مرکزی کار می&zwnj;کند.&nbsp;این شبکه&nbsp;همتا به&zwnj; همتا&nbsp;است و تراکنش&zwnj;ها، مستقیماً و بدون واسطه بین کاربران انجام می&zwnj;شود.
گره&zwnj; ها&nbsp;با استفاده از فناوری&nbsp;رمزنگاری &nbsp;(Cryptography)، این تراکنش &zwnj;ها را بازبینی کرده و در یک&nbsp;دفتر کل توزیع&zwnj; شده&nbsp;همگانی که به آن زنجیره بلوکی گفته می&zwnj;شود ضبط می&zwnj;کنند. بیت&zwnj;کوین را شخص یا گروهی از اشخاص ناشناس تحت نام&nbsp;ساتوشی ناکاموتو&nbsp;اختراع&nbsp;و در سال ۲۰۰۹ به عنوان یک&nbsp;نرم&zwnj;افزار متن &zwnj;باز&nbsp;عرضه کردند.
در چندسال گذشته ارزش بیت&zwnj;کوین در بازارهای جهانی از چند صدم&nbsp;دلار آمریکا&nbsp;به چندهزار دلار افزایش یافته&zwnj;است. شمار شرکت &zwnj;های خدماتی و تاجرانی که بیت&zwnj;کوین می&zwnj;پذیرند نیز در حال افزایش است.
&nbsp;
 
&nbsp;
 
هیچ&zwnj;کس مالک شبکه بیت&zwnj;کوین نیست و مانند ایمیل، این کاربران بیت&zwnj;کوین هستند که آن را کنترل می&zwnj;کنند. کاربردهای بیت&zwnj;کوین در هیچ&zwnj;کدام از دیگر سیستم &zwnj;های پرداخت دیگر یافتنی نیست.
&nbsp;
&nbsp;


دیدگاه حقوقی
&laquo;پول&raquo; بودن، یک جایگاه حقوقی است و پول بودن بیت&zwnj;کوین منوط به پذیرش جایگاه حقوقی آن از سوی دولت&zwnj; ها است.&nbsp;تاکنون هیچ دولتی حتی&nbsp;ژاپن&nbsp;بیت&zwnj;کوین را به عنوان پول به رسمیت نشناخته &zwnj;است و دولت &zwnj;های&nbsp;ایالات متحده آمریکا،&nbsp;آلمان&nbsp;و&nbsp;چین&nbsp;بر کالا بودن بیت&zwnj;کوین تأکید دارند.&nbsp;بیت&zwnj;کوین در نظام حقوقی ژاپن و آلمان کالایی است که می&zwnj;تواند به عنوان ابزار پرداخت استفاده شود.
پدیدآور
هویت پدیدآور بیت&zwnj;کوین مشخص نیست. گفته می&zwnj;شود &laquo;ساتوشی ناکاموتو&raquo; مخترع بیت&zwnj;کوین است. هویت واقعی او هنوز مجهول است؛ ولی در سال ۲۰۱۶ یک دانشمند&nbsp;استرالیایی&nbsp;به نام&nbsp;کریگ رایت&nbsp;ادعا کرد که او مخترع بیت&zwnj;کوین است.&nbsp;البته بسیاری معتقدند که او یک شخص نیست و بیت&zwnj;کوین محصولی از یک گروه برنامه &zwnj;نویسی بزرگ است.
مشخصات نخستین بیت&zwnj; کوین در سال ۲۰۰۹ توسط&nbsp;ساتوشی ناکاموتو&nbsp;در یک فهرست&nbsp;ایمیل&nbsp;رمزنگاری&nbsp;شده منتشر شد. ناکاموتو پروژه را به اواخر سال ۲۰۱۰ موکول کرد و در سال ۲۰۱۱ هم ایمیلی از سوی ناکاموتو ارسال شد که می&zwnj;گفت او دیگر از بیت&zwnj;کوین دست کشیده و به سوی پروژه &zwnj;های دیگر متمایل شده &zwnj;است.
تا به حال افراد زیادی به عنوان ناکاموتو مطرح شده&zwnj;اند که همگی به&zwnj;طور رسمی این امر را انکار کرده&zwnj;اند. یکی از معروف&zwnj;ترین موارد پیرمرد ۶۴ ساله آمریکایی به نام دوریان بود که از سوی هفته نامه&nbsp;نیوزویک&nbsp;به عنوان ناکاموتوی اصلی معرفی شد؛ دوریان تمام این گزارش&zwnj;ها را انکار کرد و گفت هیچ ارتباطی با بیت&zwnj;کوین ندارد. دوریان از نیوزویک به علت زیر و رو شدن زندگیش شکایت کرد.
در دسامبر ۲۰۱۵ در تحقیقات مشترک توسط&nbsp;وایرد&nbsp;و&nbsp;گیزمودو&nbsp;گفته شد که ممکن است&nbsp;کریگ رایت&nbsp;مهندس کامپیوتر&nbsp;و&nbsp;بازرگان&nbsp;استرالیایی، مخترع واقعی بیت&zwnj;کوین باشد.&nbsp;در تاریخ ۲ می سال ۲۰۱۶ کریگ رایت ادعا کرد که همان ساتوشی ناکاموتو است.&nbsp;بی&zwnj;بی&zwnj;سی&nbsp;طبق مقالات منتشر شده توسط وی، توانسته یک پیام را توسط کلید خصوصی مربوط به نخستین تراکنش بیت&zwnj;کوین امضا کند.&nbsp;برخی از اعضای برجسته انجمن بیت&zwnj;کوین هم ادعای او را تأیید کردند. رایت دلیل افشای هویت واقعی خود را برای حفاظت از حریم شخصی اطرافیانش بیان کرد. &nbsp;
او بعدها از اعلام مدارک بیشتر برای اثبات ادعای خود انصراف داد. سه روز پس از این که کریگ رایت ادعا کرد که همان ساتوشی ناکاموتو است، از انظار عمومی پنهان شد. او در وبلاگ خود اعلام کرد که مدرک دیگری برای اثبات ادعای خود نخواهد آورد. رایت با بیان این که ادعاهای خارق&zwnj;العاده اثبات&zwnj; های خارق&zwnj;العاده می&zwnj;طلبند، وعده داده بود که دلایل محکمی برای اثبات ادعای خود خواهد آورد؛ ولی به جای آن، او همه پست &zwnj;های پیشین بلاگ خود را پاک کرد و مطلبی با عنوان &laquo;متاسفم&raquo; نوشت. او در این پست بیان کرد که اندازه&zwnj;ای توانمند نیست که بتواند ادعای خود را اثبات کند. هم چنین از اعضای برجسته انجمن بیت&zwnj;کوین که از او حمایت کرده بودند عذرخواهی کرد. او نوشت: &laquo;امیدوارم اعتبارشان با کار وی خدشه دار نشود&raquo;. اظهارات عمومی او در نگاه اول ثابت&zwnj;کننده به نظر می&zwnj;رسیدند؛ ولی بررسی دقیق مدارک او نشان داد امضایی که او به عنوان امضای ساتوشی ارائه داده بود از یک صفحه وِب کپی شده بود. رایت هم &zwnj;اکنون ناپدید شده &zwnj;است. بدون اینکه تلاش ساده&zwnj;ای برای اثبات ادعای خود کند. در حالی که اقدامات ساده&zwnj;ای وجود داشت که رایت از راه آن &zwnj;ها می&zwnj;توانست ثابت کند ناکاموتو است. در این میان، تنها دستاورد رایت این بود که توجه بسیاری را به خود جلب کرد.
هویت ناشناخته ناکاموتو باعث نگرانی&zwnj;هایی می&zwnj;شود. از جمله، برداشت نادرست از متن بازبودن بیت&zwnj;کوین بر می&zwnj;گردد. این که هر توسعه دهنده&zwnj;ای می&zwnj;تواند کد آن را بازبینی کرده یا تغییراتی در آن ایجاد کرده یا نرم&zwnj;افزار بیت&zwnj;کوین مخصوص خود را بسازد. امنیت، از ویژگی&zwnj;های مهم نرم&zwnj;افزار متن باز است.
روش های بدست آوردن بیت کوین
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; بیت&zwnj;کوین&zwnj; ها عموماً از راه فعالیت &zwnj;های استخراج (ماینینگ) که همان فرایند پردازش تراکنش&zwnj; های بیت&zwnj;کوین است، بدست می&zwnj;آیند. این روش مستلزم در اختیار داشتن کامپیوترها و سخت &zwnj;افزارهای قدرتمندی است.
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; خرید بیت&zwnj;کوین از&nbsp;صرافی &zwnj;ها
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; همچنین برخی از وب سایت &zwnj;های&nbsp;بخت&zwnj;آزمایی، به کاربران خود بیت&zwnj;کوین می&zwnj;دهند.
&middot;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; می&zwnj;توان با پذیرفتن بیت&zwnj;کوین به عنوان وجه پرداختی در برابر کالا یا خدمات، بیت&zwnj;کوین به دست آورد.
نشانی
بیت&zwnj;کوین از&nbsp;رمزنگاری کلید عمومی&nbsp;استفاده می&zwnj;کند. هر کیف پول شامل شماری جُفت کلید عمومی و خصوصی است. کلیدهای عمومی به نشانی &zwnj;های بیت&zwnj;کوین تبدیل می&zwnj;شوند که به عنوان نشانی برای دریافت بیت&zwnj;کوین به پرداخت &zwnj;کننده اعلام می&zwnj; شوند. این آدرس&zwnj; ها در حالت قابل خواندن برای انسان&zwnj; ها به&nbsp;رشته &zwnj;ای&nbsp;با تقریباً ۳۳&nbsp;نویسه&nbsp;تبدیل می&zwnj;شوند که همیشه با شماره ۱ یا ۳ شروع می&zwnj;شوند.
ایجاد یک نشانی جدید، عملی کاملاً محلی و بی&zwnj;نیاز از اتصال به&nbsp;شبکه همتا به همتای&nbsp;بیت&zwnj;کوین است. در واقع هر فرد می&zwnj;تواند بیت&zwnj;کوین&zwnj;های خود را به یک آدرس بیت&zwnj;کوین دیگر ارسال یا اصطلاحاً واریز نماید. بیشتر آدرس&zwnj; های بیت&zwnj;کوین بی&zwnj; معنی به نظر می&zwnj; رسند، ولی امکان ایجاد آدرس&zwnj; های شخصی&zwnj;تر به وسیله نرم&zwnj;افزاری که به سرعت نشانی&zwnj;های بسیاری تولید می&zwnj;کند و آدرس&zwnj;هایی را که با الگوی مورد نظر همخوانی دارند، ذخیره می&zwnj;کند، وجود دارد.
شبکه
هر کاربر متصل به شبکه بیت&zwnj;کوین، یک گره (node) به شمار می&zwnj;رود. در شبکه بیت&zwnj;کوین هر گره با چند گره دیگر در ارتباط است. برای انتقال وجه، گره فرستنده بیت&zwnj;کوین یک درخواست انتقال وجه تولید می&zwnj;کند و با کلید شخصی خود آن را امضاء می&zwnj;کند. سپس این درخواست را برای تمام گره&zwnj; هایی که به آن &zwnj;ها متصل است می &zwnj;فرستد. این گره &zwnj;ها نیز درصورت دریافت این درخواست آن را برای تمام گره&zwnj; های مرتبط خود می&zwnj; فرستند و به این روش، درخواست در تمام شبکه پخش می&zwnj; شود.
بلوک
گره &zwnj;های مولد بلوک یا به بیان دیگر رایانه &zwnj;های استخراج&zwnj; کننده (Miner یا ماینِر) در صورت دریافت یک درخواست انتقال، آن را وارد بلوکی که در حال ساخت هستند می&zwnj;کنند. ساخت بلوک کاری، زمان&zwnj;بر و مبتنی بر شانس است. سختی ساخت بلوک متغیر است و تقریباً هر دو هفته یک بار به نسبت سرعت تولید بلوک در دو هفته اخیر طوری تغییر می&zwnj;کند که هر بلوک به&zwnj; طور متوسط ۱۰ دقیقه زمان برای ساخت لازم دارد. در صورتی که یک گره مولد بلوک، موفق به تولید یک بلوک شود آن را به تمام گره&zwnj; هایی که با آن &zwnj;ها در ارتباط است می&zwnj; فرستد. این گره&zwnj; ها درستی بلوک را بررسی می&zwnj;کنند و در صورت صحت بلوک و همه درخواست &zwnj;های داخل آن، آن را برای تمام گره &zwnj;های مرتبط خود می&zwnj;فرستند. به این روش، هر بلوک معتبر، به سرعت در شبکه پخش می&zwnj; شود. مولدهای دیگر، در صورت دریافت یک بلوک معتبر، کار روی درخواست &zwnj;های انتقالی که داخل این بلوک است را رها می&zwnj;کنند و شروع به تلاش برای ساخت بلوک بعدی می&zwnj;کنند. به همین دلیل، درخواستی که داخل یک بلوک ثبت می &zwnj;شود در واقع توسط اکثریت شبکه تأیید شده &zwnj;است. مولدی که موفق به تولید یک بلوک می &zwnj;شود، یک درخواست انتقال ویژه به آن اضافه می&zwnj;کند که هیچ فرستنده&zwnj; ای ندارد و ۲۵ بیت&zwnj;کوین به آدرس خودش واریز می&zwnj;کند. این ۲۵ بیت&zwnj;کوین به عنوان پاداش مولد به &zwnj;شمار می&zwnj;روند و با اینکه هیچ فرستنده &zwnj;ای ندارند، توسط دیگر گره &zwnj;ها یک انتقال وجه درست به &zwnj;شمار می&zwnj;روند. البته این جایزه در ابتدا ۵۰ بیت&zwnj;کوین بود. این جایزه هر چهار سال نصف می &zwnj;شود. بدین صورت که این جایزه بین سال &zwnj;های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲، شمار ۵۰ بیت&zwnj;کوین برای هر بلوک، بین ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ به ۲۵ بیت&zwnj;کوین رسید. با یک محاسبه ریاضی می&zwnj;توان متوجه شد که بیش از ۲۱٬۰۰۰٬۰۰۰ بیت&zwnj;کوین قابل ایجاد خواهند بود.
در ماه دسامبر سال ۲۰۱۳، نزدیک ۱۲ میلیون بیت&zwnj;کوین در گردش ثبت شد.&nbsp;تا نیمه سال ۲۰۱۴ میلادی شمار حدوداً ۱۳٬۰۰۰٬۰۰۰ بیت&zwnj;کوین در گردش بود.
اقتصاد
برد همگانی
بر اساس پژوهش &zwnj;های&nbsp;دانشگاه کمبریج، در سال ۲۰۱۷ بین ۲٫۹ میلیون و ۵٫۸ میلیون کاربر منحصر به فرد که بسیاری از آن &zwnj;ها از بیت&zwnj;کوین استفاده می&zwnj;کنند یک کیف پول رمز نگاری شده دارند. تعداد کاربران بیت&zwnj;کوین به&zwnj;طور قابل توجهی از سال ۲۰۱۳، از سه هزار نفر به بیش از یک میلیون رشد کرده &zwnj;است.
پذیرش توسط بازرگانان
در سال ۲۰۱۵، تعدادی بازرگانانی که بیت&zwnj;کوین را پذیرفته&zwnj;اند به بیش از صدهزار نفر رسید. کارمزد کارت &zwnj;های اعتباری بین دو تا سه درصد و کارمزد بیت&zwnj;کوین بین صفر تا دو درصد است. در اواخر سال ۲۰۱۳&nbsp;دانشگاه نیکوزیا&nbsp;به عنوان نخستین دانشگاه، بیت&zwnj;کوین را پذیرفت و شروع به ارائه یک برنامه تحصیلی در مطالعه ارز رمزها کرد. 
کیف پول الکتروم
&nbsp;
ارائه &zwnj;دهندگان خدمات پرداخت
بازرگانان پذیرنده بیت&zwnj;کوین، از خدمات پرداخت ارائه دهندگان بیت&zwnj;کوین مانند BitPay یا Coinbase &nbsp;استفاده می&zwnj;کنند. هنگامی که یک مشتری در بیت&zwnj;کوین پرداخت می&zwnj;کند، ارائه &zwnj;دهنده سرویس، بیت&zwnj;کوین را از طرف فروشنده می&zwnj;پذیرد، به &zwnj;طور مستقیم آن را تبدیل، و مقدار به دست آمده را با کارمزدی کمتر از یک درصد به حساب بانکی فروشنده می&zwnj;فرستد.
موسسات مالی
&nbsp;
 
شرکت &zwnj;های بیت&zwnj;کوین همواره با باز کردن حساب در بانک &zwnj;های سنتی، مشکل داشته&zwnj;اند. در سال ۲۰۱۴ بانک&nbsp;اچ&zwnj;اس&zwnj;بی&zwnj;سی&nbsp;سرویس دهی به صندوق&zwnj; های تأمینی با لینک به بیت&zwnj;کوین را رد کرد. در همین سال،&nbsp;بانک مرکزی استرالیا&nbsp;حساب &zwnj;های وابسته به کسب و کار با بیت&zwnj;کوین را بست. به&zwnj;طور کلی بانک &zwnj;های استرالیا به بستن حساب کاربرانی که از کسب و کارهای ارزی دارند، شُهره&zwnj;اند. با این حال، بانک&zwnj; های استرالیا فناوری بلاک &zwnj;چِین که اساس آن بیت&zwnj;کوین است را پذیرفته&zwnj;اند. در گزارشی در سال ۲۰۱۳، بانک مرکزی آمریکا (فدرال رزرو) &nbsp;بیت&zwnj;کوین را به عنوان ابزار عمده پرداخت برای تجارت الکترونیک و یک رقیب جدی برای ارائه دهندگان انتقال پول سنتی پذیرفت.&quot; در ماه ژوئن سال ۲۰۱۴، نخستین بانک که بدون کارمزد، سپرده&zwnj;ها را تبدیل به بیت&zwnj;کوین می&zwnj;کند، در&nbsp;بوستون&nbsp;باز شد.
&nbsp;
حجم تخمینی مبادلات انجام شده در سال براساس دلار آمریکا
به عنوان سرمایه&zwnj;گذاری
بسیاری از مردم جهان، برای حفظ ارزش دارایی خود، بیت&zwnj;کوین می&zwnj;خرند یا از آن برای سرمایه&zwnj;گذاری استفاده می&zwnj;کنند. در ماه ژوئیه سال ۲۰۱۴ نخستین صندوق بیت&zwnj;کوین در&nbsp;نیوجرسی&nbsp;تنظیم و توسط کمیسیون خدمات مالی نیوجرسی تأیید شد. در سال ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴،&nbsp;بانک مرکزی اروپا&nbsp;و سازمان تنظیم مقررات صنعت مالی&nbsp;هشدار دادند که سرمایه&zwnj;گذاری در بیت&zwnj;کوین ریسک است. فوربس بیت&zwnj;کوین را بهترین سرمایه&zwnj;گذاری سال ۲۰۱۳ نام&zwnj;گذاری کرد. در سال ۲۰۱۴، بلومبرگ بیت&zwnj;کوین را یکی از بدترین سرمایه&zwnj;گذاری &zwnj;های سال نامید با این حال در سال ۲۰۱۵، بیت&zwnj;کوین در صدر جدول ارز بلومبرگ قرار گرفت. به گزارش بلومبرگ، در سال ۲۰۱۳ حدود ۲۵۰ کیف پول بیت&zwnj;کوین با بیش از یک میلیون دلار بیت&zwnj;کوین وجود داشت. تعداد میلیونرهای بیت&zwnj;کوین نامشخص است زیرا هر فرد می&zwnj;تواند بیش از یک کیف پول داشته باشد.
مشکلات
فناوری قدیمی
&nbsp;
 
از مهمترین مشکلات امروزه بیت&zwnj;کوین قدیمی بودن فناوری آن است. این قدیمی بودن باعث شده تا گروه &zwnj;هایی با ایجاد&nbsp;هارد فورک&nbsp;مانند&nbsp;بیت&zwnj;کوین کش&nbsp;و&nbsp;بیت&zwnj;کوین گلد&nbsp;سعی در جبران این عقب ماندگی و حتی تلاش برای جایگزین کردن بیت&zwnj;کوین داشته باشند. از جمله این مشکلات می&zwnj;توان به طولانی بودن مدت زمان تأیید تراکنش &zwnj;ها (۱۰ دقیقه) و کارمزدهای (Fee) بعضاً گران و گاهی ترسناک بیت&zwnj;کوین اشاره کرد.
&nbsp;
ستون سمت چپ و رنگ آبی نمودار قیمت و ستون سمت راست و رنگ نارنجی نوسان ارزش بیت کوین
مصرف انرژی بالا
مصرف بالای انرژی توسط شبکه بیت&zwnj;کوین همواره یکی از موارد انتقاد به بیت&zwnj;کوین بوده &zwnj;است. براساس گزارش نشریه دیجی&zwnj;کونومیست، میزان تخمینی برق مصرف شده در دنیا توسط شبکه بیت&zwnj;کوین برابر با ۳۰/۱۴ تراوات ساعت، برابر با میانگین برق مصرفی&nbsp;ایرلند&nbsp;است.
در ایران 
بانک مرکزی
در اردیبهشت ۱۳۹۷&nbsp;بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران&nbsp;اعلام کرد که به&zwnj;کارگیری بیت کوین و ارزهای مجازی دیگر در تمام مراکز پولی و مالی ممنوع است.&nbsp;اما در ۱۳ شهریور سال ۱۳۹۷ دبیر عالی فضای مجازی اعلام کرد که&nbsp;استخراج رمز ارز&nbsp;ها در ایران به عنوان یک صنعت پذیرفته شده است.
&nbsp;]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 19:41:54 +0330</pubDate>
</item>


</channel>
</rss>

