هولوکاست

هولوکاست

هولوکاست واژه یونانی به معنی « همه سوزی » به کشتار دسته جمعی و نسل کشی نزدیک به یازده میلیون نفر بخصوص شش میلیون یهودیان برپایه نژاد، مذهب و ملیت در طی جنگ جهانی دوم به دست آلمان نازی و از سال 1941 تا انتهای 1945 در اردوگاه های مرگ آلمان نازی، اطلاق می شود.

دو سوم جمعیت یهودیان اروپا، در جریان هولوکاست کشته شدند. در ابتدا و در سال 1933 کمپ هایی برای شکنجه و کشتن مخالفان سیاسی از جمله کمونیستها و سوسیال دموکراتها توسط نازی ها تشکیل شد. پس از مدتی از این کمپ ها به عنوان اردوگاه کار اجباری یهودیان استفاده می شد در سال 1942 دولت آلمان تصمیم به اجرای طرحی موسوم به « راحل نهایی » گرفت که به موجب آن کمپهایی برای کشتار دسته جمعی یهودیان تأسیس شد.

علاوه بر یهودیان اروپایی که قربانیان اصلی هولوکاست بودند، گروه های دیگری از جمله اسلاوها، کولی ها، معلولین، کمونیست ها، سوسیالیست ها و همجنس گرایان لایق زندگی تشخیص داده نمی شدند.

روش های کشتار آنان گرسنگی دادن، کار اجباری، شکنجه، اعدام با گلوله یا اتاق گاز بود.

منابع دست اول پرشماری برای بررسی هولوکاست موجود است که شامل 50 هزار نفر نجات یافته از اردوگاههای مرگ، گزارش بازماندگان دیگر، هزاران سند مکتوب دولتی که رژیم فرصت از بین بردنشان را نیافت، جسدهای به جا مانده در اردوگاهها، گورهای دسته جمعی که بعدها کشف شدند. خاطرات نگهبانان و کارگزاران اردوگاهها و زندانها، خاطرات مقامات دولت نازی و اعترافات رهبران آلمان در دادگاه های متهمان به جنایات جنگی از جمله دادگاه نورنبرگ، می شوند.

 با این حال کسانی هستند که واقعه هولوکاست را انکار می کنند. محمود احمدی نژاد رئیس دولت ایران یکی از مشهورترین انکارکنندگان هولوکاست به شمار می آید که به دلیل همین موضوع مورد سرزنش برخی مقامات جامعه جهانی، از جمله دبیر کل سازمان ملل متحد قرار گرفته است.

در اول نوامبر سال 2005، مجمع عمومی سازمان ملل متحد با صدور قطعنامه ای که به پیشنهاد آمریکا، استرالیا، اسرائیل، کانادا و روسیه، حمایت 104 کشور و با اجماع تصویب شد، انکار هولوکاست را قابل پذیرش ندانستند و بیست و هفتم ژانویه را برای یادبود قربانیان آن فاجعه، روز جهانی « یادمان هولوکاست » نامگذاری کرد. ایران تنها کشوری بود که با این واقعه مخالفت کرد.

با سپاس

پروفسور دکتر محرم سعیدی