اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما ر                  

به خالِ هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

« حافظ »

اگر آن کُرد گَروسی به دست آرد دل ما را

بدو بخشم تَن و جان و سَر و پا را

جوانمردی به آن باشد که مُلک خویشتن بخشی

نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

« نظامی گروسی »

اگر آن مهَ رُخِ شکریازی به دست آرد دل ما را  

 به لبخند تَرش بخشم تمام روح و معنا را

سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند

 نه بر آن مه لقای ما که شور افکنده دنیا را

« محرم سعیدی »